Real time web analytics, Heat map tracking

We kunnen het niet vaak genoeg zeggen: de kindervakanties zijn niet alleen onvergetelijk voor de Roemeense kinderen, maar ook voor de gastgezinnen. De familie Van de Pas deed vorig jaar voor het eerst mee en ze schreven een stukje over hun ervaringen. Als u enthousiast wordt door hun verhaal, neem dan contact met ons op. We hebben nog een paar gastgezinnen nodig voor dit jaar…

 Deze winter lazen mijn man en ik, los van elkaar, hetzelfde stukje in de lokale krant: ‘vakantie-gastgezinnen gezocht voor Roemeense kinderen’. Eén van ons begint erover tegen de ander en we vinden onze eensgezindheid om hiervan meer te willen weten een teken aan de wand. We informeren ernaar en korte tijd later zitten er twee ervaren mensen van de Stichting Roemeense Kinderhulp aan onze keukentafel. Wat houdt het in? Wat biedt het de kinderen? Wat vraagt het van ons? Wat biedt het ons? Kunnen we het? Spannende vragen en al pratend wordt ons enthousiasme alleen maar groter. Wij zijn een gezin van vier personen: Niels (46 jaar), aannemer, Maite (45 jaar), arts, Sara (9) en Lieve (7). We wonen sinds kort in Vianen en in ons huis is plek. Letterlijk en figuurlijk. In aanloop op de dag dat ‘ze’ komen, ontvangen we een map met daarin veel informatie over de drie weken dat we de kinderen in ons gezin verwelkomen. Het belangrijkst hiervan: namen (Renata en Monica), foto’s, leeftijd, gezin, lievelingsdier. 

Nu wordt het echt!
Als voorbereiding installeren we ‘google translate’, maken we de kamer van de meiden gezellig en hangen we papiertjes op met ‘welkom’ en ‘kamer van Renata en Monica’. We vinden het ook inmiddels een beetje spannend en hebben vragen als hoe praten we met elkaar als er iets is? Zullen ze heimwee hebben? Hoe zal het gaan met onze eigen kinderen? Gelukkig wordt het snel 8 juli, de grote dag! Maite en Sara staan bij de bus en we zoeken elkaar op door herkenning van de foto’s. Eerlijk gezegd is dit moment wennen. Blijheid, heimwee en tranen, onwennigheid, verlegenheid van ons alle vier.

Maar de eerste schrik gaat snel voorbij, we gaan naar ons huis en daar begint het ijs te breken. Vanaf dat moment zijn we gedurende drie weken samen. Afwisselend met Niels en Maite of één van beiden, onze eigen kinderen, vriendjes uit de buurt, oma en andere kinderen en gastouders uit de groep. Er is geen dag dat er niet veel gespeeld, gelachen, gezwommen, gegeten, gegiecheld, gesmiespeld, verkeerd vertaald en geknuffeld wordt. Hoe bijzonder is het - een eer! - om voor twee meisjes van tien jaar uit een ander land, ander gezin, andere cultuur te mogen zorgen? vandepas 1
Hoe bijzonder is het om hen te leren kennen en hen jouw huis als thuis te geven? We zien dat Renata en Monica plezier hebben en veel dingen ontdekken, leren en gaan durven. Zwemmen gaat aanvankelijk met bandjes en een zwemvest en uiteindelijk zonder. Fietsen gaat met een hand op de schouder en een val in de berm, naar mooie tochten zonder correcties. Slapen gaat met huilen, naar tevreden zijn zonder heimwee en grapjes maken over moeders die gemist worden. En wij? Wij ervaren het als een verrijking van ons eigen gezin. Wat we mooi vinden is dat de meisjes zeker genieten van een dag pretpark (met de Stichting en de hele groep, even zonder gastgezin) en van uitjes (we 
beklimmen de Dom, we gaan kanoën en pannenkoeken eten) maar bovenal van buiten spelen, in de buurt fietsen en dieren aaien. Het kleinschalige in de omgeving en het ritueel van de paardjes (hebben inmiddels Hongaarse namen) en de kaasboerderij met pup (wordt al door Renata en Monica opgevoed) is favoriet. En ook thuis verven, knutselen, koken, tafel dekken, kijken naar het strijken, lekker tutten in bed wordt gewaardeerd. Dat simpele genieten samen is voor ons heel waardevol en zo gaan de drie weken snel voorbij.

vandepas 2Hoe we met de hele groep gastgezinnen een soort warm bad van ervaring en ergens bij horen hebben, is een verhaal apart; we leren in korte tijd heel Benschop kennen, krijgen weerbaarheidstraining, zingen op zondagmorgen in de kerk, krijgen bij heimwee een hart onder de riem van andere ervaren gastouders, worden natgespoten door de Roemeense begeleidsters op een boerderijfeest en dansen op de bonte avond met een hele groep kinderen, eigen en Roemeens, alles door elkaar. Bonte avond betekent afscheid. Dat is gek… We pakken de tassen in (vol cadeaus) en we spreken tijdens het laatste avondeten samen onze waardering uit naar Renata en Monica. We hebben genoten en onze eigen kinderen zouden dit nooit durven, zo lang zo ver van huis. Stoer dus! Dan gaan ze, vol indrukken, weer de bus in. Een lange reis naar huis en weer in hun eigen omgeving en gezinnen. We hopen dat dit een goede ervaring is geweest voor de meisjes en wie weet zullen we elkaar nog een keer te ontmoeten. Wij ruimen thuis op, het leven gaat weer verder, maar met twee nieuwe mooie meisjes in ons hart. 

 

Niels en Maite Van de Pas, Vianen, juli 2018