Real time web analytics, Heat map tracking

Beste lezers, we willen ons even voorstellen: 

Ruud, Mirjam, Matthias, Marlize en Mirella, wij wonen in Gouda.

Begin vorig jaar kwam de vraag: “Papa! Mama! Wanneer krijgen wij weer eens een kindje uit het buitenland, dat lijkt ons weer eens leuk en het is alweer zo’n tijd geleden!?”
Wij als gastgezin zijn erg gek met kinderen en we vinden het dan ook erg leuk om kinderen die het echt nodig hebben in huis te nemen en een mooie tijd te geven. Daar kunnen ze dan op wat latere leeftijd op terugkijken.

We hebben een paar jaar geleden al eens eerder een kindje uit het buitenland gehad en het begon nu dus weer te kriebelen. Moeder Mirjam, die graag van alles op de hoogte wil zijn en blijven, is vaak bezig op social media zoals Facebook, en daar vond ze de oproep van de Stichting voor kinderen die vanuit Roemenië voor drie weken overkomen naar Nederland.
Het werd besproken binnen het gezin. De kinderen hadden niet veel bedenktijd nodig: “Als het maar wel meisjes zijn” zeiden ze in koor.
De eerste contacten met de Stichting werden gelegd en de molen ging draaien. Voor de kinderen duurde het erg lang. “Wanneer komen ze nou!? Dat vroegen ze al nadat ze bij ons op gesprek waren geweest om alles uit te leggen omtrent het verblijf bij ons.

Toen was de dag daar… twee schatten van meiden, Szilvia en Maria, sprongen op zondag 2 juli uit de bus en de spanning werd meteen weggenomen door een geweldige knuffel! Dit gaf al gelijk een heel goed gevoel.
Eenmaal bij ons thuis keken ze hun ogen uit, vooral de badkamer was erg in trek. Moeder Mirjam had namelijk van alles aangeschaft voor de meiden, zoals zeepjes, geurtjes, shampoo. Nou, meteen de eerste avond hebben we dat geweten, ons ligbad was al snel een zwembad voor ze.
Ze zonderden zich ‘s avonds af en sloten zich op in de badkamer. Er kwam een hoop gejoel, gelach en geklotst achter de deur vandaan. Nadat ze klaar waren beseften we dat er toch een paar afspraken gemaakt moesten worden. Wat bleek? De shampoo flessen (per fles 1,5 liter) waren allebei leeggespoten in de badkuip en ze gebruikten beide ligkanten van het bad als glijbaan.
Maar goed, dit kon de pret niet drukken en we hebben er allemaal erg om moeten lachen. De dagen erna ging het super goed.

Wat een dankbaarheid en wat een hoop liefde kregen we terug van deze meiden! Na ieder uitstapje dat we maakten was het alleen maar “dank u wel!”, “dank u wel!”, de meiden genoten zichtbaar.
Na drie weken was het afscheid nemen dan ook erg moeilijk.

Met een van de meiden hebben wij nog steeds bijna dagelijks contact. Helaas met het andere meisje niet, dit komt puur door de leefsituatie daar. We hopen ze dit jaar weer te ontmoeten, omdat we met ons gezin plannen hebben om Sovata te bezoeken om te kijken hoe hun leefomgeving is.

Ervaren hoe het is om voor een korte periode zulke kinderen in huis te hebben? Wij bevelen het iedereen van harte aan!

Met vriendelijke groet,
Familie Buitenhek, Gouda