Real time web analytics, Heat map tracking

Claudiu in NLWe stimuleren alle kinderen in Tinkerbell om iets van hun leven te maken, hun dromen na te jagen. Dat zal niet voor iedereen een studie zijn. Sommige kinderen hebben hele andere interesses en talenten. En dat is prima. Een gelukkig leven is het sleutelwoord. Dus de ouders, Kata en iedereen die verder betrokken is bij Tinkerbell, proberen de kinderen te coachen naar dat wat zij het liefste willen en kunnen doen in hun latere leven. Voor Claudiu was dat al heel vroeg duidelijk. Zijn leven begon slecht in Roemenië. Maar 25 jaar later en met veel doorzetting is Claudiu afgestudeerd en gaat hij stage lopen om verpleegkundige te worden.

IJSSELSTEIN – Hij spreekt al aardig Nederlands en vloeiend Engels en vertelt vlot over zijn leven. Claudiu Levai werd in 1993 geboren. Toen hij twee jaar oud was, kwam hij met zijn jongere zusje Anna in een overheidskindertehuis terecht, tussen driehonderd andere kinderen. Zijn ouders kent hij niet. Op zijn elfde werd het overheidskindertehuis gesloten en werd hij in een ander kindertehuis geplaatst. Hoe jong ook: hij stond erop samen te blijven met Anna. “Zij is mijn enige familie”. Met negen broers heeft hij geen contact.

Hij kwam vanuit alle ellende in ‘de hemel’ terecht
Toen ook het tweede kindertehuis gesloten zou worden, werd hij – met Anna – opgehaald om naar Tinkerbell in Sovata gebracht te worden. Daar kwam hij vanuit alle ellende in ‘de hemel’ terecht. Hij vertelt: “In het kindertehuis was er onvoldoende eten, werd kleding gedeeld en bij vragen om meer eten of andere zaken werden we zwaar gestraft door de Duitse priester die het tehuis runde.” De weinige ‘voordelen’: “Ik ging naar school, ik was schoon en samen met Anna.”
Karin en Edwin hoorden dat ze twee onhandelbare kinderen in het familiekindertehuis zouden krijgen. “Maar Claudiu en Anna waren de liefste kinderen. Ze waren overal blij mee.” Voor Claudiu was het wennen aan een normaal leven: “Op 8 december 2005 kwam ik in Tinkerbell. Voor die tijd leefde ik als een hond; van moment tot moment en ik deed wat ik moest doen om niet gestraft te worden. Maar Anna en ik waren gelukkig samen.” In Tinkerbell was alles anders, maar ook ingewikkeld. Karin: “Claudiu sprak Roemeens, in Sovata werd Hongaars gesproken. Maar hij leerde snel, want hij is nieuwsgierig en leergierig.”
Claudiu deed zijn best op school en wende aan zijn nieuwe leven: “Er was genoeg eten als ik thuiskwam, net als aandacht van de familieouders. En ik mocht vragen, zonder gestraft te worden.” Hij keek wel de kat uit de boom. “Tot ik voelde dat mensen 
me mochten en ik schoolvriendjes kreeg bij wie ik mocht spelen.” Hij ging naar de middelbare school en wist al heel jong dat hij verpleegkundige wilde worden. “Omdat ik vaak bij de dokter kwam. Daar zag ik de arme mensen die ik wil helpen. Om iemand gelukkig te maken hoef je niet te betalen”, overpeinst hij.

Dat gunnen we hem zó…
Toen hij achttien was vloog hij, samen met een ‘zusje’ uit Tinkerbell, uit om verpleegkunde te gaan studeren, gesteund door het Tinkerbell studiefonds. Hij slaagde in drie jaar, maar kon geen werk vinden. “Roemenië is corrupt en rijke kinderen hebben meer kans op werk”, vertelt hij. Door contacten van Karin en Edwin kan hij nu twintig weken een stage volgen in Nederland èn de taal leren. En hij droomt: “Van een huis, een gezin en een baan als verpleegkundige". Dat gunnen we hem zo . . . .
(Zenderstreek 26 december 2018)