Real time web analytics, Heat map tracking


Als er iets te schrijven valt, is dat meestal mijn man Edwin die dat doet. Edwin is van alles op de hoogte, kan alles goed omschrijven en daarbij is de taakverdeling binnen de Stichting nou eenmaal zo gegroeid. Maar nu zag ik (Karin) hem aarzelen, weifelen. Achter zijn PC kwam het stuk dat hij zou schrijven er niet uit. 
Ik begrijp het. Hoe moeilijk is het om te schrijven over een onderwerp dat voor ons zo belangrijk is en dat ons momenteel zoveel zorgen baart?

tinkerbell 02


We hebben het over Tinkerbell, ons familiekindertehuis in Sovata.
Zorgenkindje… zo noem ik Tinkerbell tegenwoordig vaak merk ik. Als ik het woord intik op google (waarom doe ik dat eigenlijk) vrees ik dat de omschrijving wel klopt:
1) een kind dat extra zorg nodig heeft.
2) een aangelegenheid die extra zorg nodig heeft.
Iedereen weet dat wij begin 2018 de noodklok hebben geluid voor Tinkerbell. Een nieuwe regering die de minimumlonen wil verhogen, wat voor ons heel concreet inhoudt 1.500-2.000 euro PER MAAND extra kosten.
Nu zijn de financiën van Tinkerbell goed op orde. Zelden moet er uit de reserve iets gehaald worden. Eigenlijk alleen incidentele grote kosten, die meestal met groot onderhoud te maken hebben. Met extra giften en inkomsten komen we daar prima mee uit. Maar structureel zoveel per maand aan kosten… daar loop je als Stichting natuurlijk snel op leeg. In januari zijn we een actie gestart om meer donateurs te werven. Het gaf ons een warm gevoel om te zien, dat we binnen twee maanden zoveel nieuwe donateurs erbij kregen, dat we rond de 1.000 euro per maand extra per maand hebben voor Tinkerbell. Wat zijn we daar blij mee! Uiteindelijk zullen we de financiële kant onder controle krijgen. We kunnen rekenen op heel veel steun van mensen die Tinkerbell een warm hart toedragen.

Wat is er zo moeilijk om te schrijven dan, zult u nu denken? Er is meer aan de hand. Natuurlijk, anders zou ik nu zelf niet achter de PC zijn gaan zitten om te proberen te omschrijven waarom wij ons nog meer zorgen maken om Tinkerbell. Waar zal ik beginnen?

We hadden een droom: Een familiekindertehuis (laten) runnen met 24 kinderen, die in een veilige omgeving mogen opgroeien tot mooie volwassenen mensen met een goed toekomstperspectief. Een plaats waar de kinderen zich echt thuis voelen. Een ouderlijk huis waar zij naar toe kunnen gaan als zij later zijn uitgevlogen.
Die droom is uitgekomen! Tinkerbell staat er en er zijn 24 kinderen opgenomen. Er zijn er al zes uitgevlogen.
Toch zijn er barstjes in de droom, zijn er zaken die ons grote zorgen baren.
Zoals we jullie al eerder geschreven hebben, zijn er de laatste jaren nogal wat ontwikkelingen geweest, bij beide families. Het is niet allemaal koek en ei. Logisch, want het zijn in feite twee normale gezinnen waar - net als hier - altijd wat aan de hand is. Met zoveel kinderen in huis, waarvan de meeste nu de tiener-/puberleeftijd hebben, met stuk voor stuk een rugzak, kan het niet anders dan dat er problemen zijn. De meeste zijn problemen waarmee ieder gezin te maken heeft… het zijn uitdagingen, maar het is op te lossen. Vanuit Nederland proberen wij mee te sturen, maar soms is de afstand letterlijk en soms figuurlijk te groot om zaken op te lossen. Dan gebeuren er soms dingen waar wij niet blij mee zijn, maar waar wij verder weinig invloed op kunnen uitoefenen.

zorgenkindje

De kant waar Peter en Eva wonen, is redelijk op orde. Althans nu. Vorige maand is Edwin in Sovata geweest om met beide families gesprekken aan te gaan. En om de broekriem aan te trekken. Ook in Tinkerbell zullen ze de eindjes aan elkaar moeten knopen. Dat laatste is best moeilijk voor Peter en Eva, omdat zij iets minder goed met geld om kunnen gaan dan het andere gezin in Tinkerbell. Niet verwonderlijk, want Gyöngyi is werkelijk een kei in dubbeltjes omdraaien. Maar goed, neemt niet weg dat ook Eva en Peter binnen hun budget moeten blijven.
Peter zit momenteel in de ziektewet door een been dat gebroken is geweest. Afgezien van het feit, dat hij momenteel niets doet, is het gevolg ook dat er minder inkomsten zijn bij Peter en Eva. Dit zorgt weer voor stress bij Eva, die daarbij ook nog baby Sára heeft. Het nieuwtje van Sára is er inmiddels af en de andere kinderen staan (logisch) ook niet meer allemaal in de rij om met haar bezig te zijn en allerlei klusjes voor Eva te doen. In dit gezin is wel meer rust gekomen, omdat Bandika vertrokken is. Bandika, die als twee jarige naar Tinkerbell kwam, een heerlijke jongen met uiteindelijk maar één wens: terug naar zijn biologische moeder. Om dat voor elkaar te krijgen heeft hij zichzelf de afgelopen jaren onmogelijk gemaakt op school en in Tinkerbell, zodat uiteindelijk de Raad voor de Kinderbescherming hem toestemming heeft gegeven te vertrekken. Dat doet pijn.
Het doet net zoveel pijn als toen Laci vertrok, ook naar zijn biologische moeder. Beide jongens missen we en we worden er verdrietig van als we bedenken wat voor een toekomst zij nu tegemoet gaan.
Gelukkig heb ik Edwin, die mij - heel terecht - zegt, dat we als mens en als Stichting er niet voor kunnen zorgen dat alle 24 kinderen goed terecht zullen komen. We geven ze de basis, maar uiteindelijk is de keuze aan henzelf, daar hebben wij geen invloed op. Het zal niet voor alle 24 kinderen uiteindelijk een succesverhaal worden, maar voor het gros kunnen wij wat betekenen. Dat klopt natuurlijk en met die gedachte troost ik mij.

Het andere gezin baart ons nog meer zorgen. Zoals jullie weten zijn Denes en Gyöngyi uit elkaar, ze zijn inmiddels officieel gescheiden. Denes heeft na zijn vertrek nog heel veel fratsen uitgehaald en vanuit zijn frustratie geprobeerd Gyöngyi en de Stichting zwart te maken. Dat is hem niet gelukt, simpel om het feit dat zijn aantijgingen geen grond hadden. Ook de kinderen heeft Denes geprobeerd op een negatieve manier te beïnvloeden.
Op dit moment gebeurt dat niet meer, maar de impact van dat alles is natuurlijk groot.
Gyöngyi heeft zo’n klap gehad van de scheiding, dat zij daarna niet meer de oude is geworden. Dit uitte zich ook naar de kinderen toe. Zij gaf de kinderen te weinig liefde en aandacht. We hebben een tweede moeder binnen het gezin gebracht: tante Gyöngyi. Om de week hebben zij de zorg voor de kinderen. Maar ook met de twee Gyöngyi’s lukte het niet om een goede, veilige basis voor de kinderen te creëren.
Gyöngyi ging steeds slechter in haar vel zitten en daarmee ging ook de zorg voor de kinderen bergafwaarts. Omdat zij de kinderen niet meer de liefdevolle en veilige basis kon geven die wij voor de kinderen wensen, hebben wij eind vorig jaar moeten besluiten Gyöngyi voor onbepaalde tijd een time-out te geven. Zij woont op dit moment buiten Sovata. Of zij nog terugkomt is de vraag.
Op dit moment heeft tante Gyöngyi hulp gekregen van Balaczs, een man die goed met de kinderen om kan gaan. Dit laatste komt met name omdat hij heel makkelijk is en de kinderen veel vrijheid geeft, dat is ook niet altijd goed. Daarbij heeft hij aangegeven dat hij wellicht zicht heeft op een baan buiten Sovata, dus hoe lang hij kan blijven is onzeker.

Tinkerbell… Onze droom. Met barstjes. Zorgenkind.
Maar… zeker de laatste jaren hebben wij gelukkig een grote groep mensen om ons heen, die met ons meedenken, meevoelen, ons met raad en daad bijstaan… we hoeven dit niet alleen te behappen. En al die andere vrijwilligers die alles voor de Stichting over hebben… hartverwarmend.
Al schrijven we de nieuwsbrief voor zeg maar alle “vrienden van de Stichting”, wij zijn geen Facebook waarin alleen maar positieve berichten met vriendjes worden gedeeld. Juist niet. Wij zijn een open Stichting en willen dat ook uitdragen. Ook naar de donateurs, sponsoren, Nederlandse pakketgezinnen en iedereen die de Stichting een warm hart toedraagt.
Vandaar dit schrijven.

Het gaat op dit moment dus zorgelijk met Tinkerbell. Aan de andere kant: Met de meeste kinderen die in Tinkerbell wonen, gaat het heel goed. Ondanks de onrust blijven ze stevig op hun benen staan. Weten ze wat ze willen en - in hun geval misschien nog belangrijker - wat ze niet willen.
Met onze Roemeense medewerkers en met hulp van deskundigen ter plaatse proberen we oplossingen te vinden. Proberen we zo snel mogelijk die veilige en liefdevolle basis in Tinkerbell weer stevig te krijgen. Dat is een grote uitdaging, maar gesterkt door zoveel lieve, goedwillende mensen om ons heen, zowel in Sovata als hier, weet ik dat het uiteindelijk goed komt!

Edwin, mijn steun en toeverlaat, jij kunt weer rustig ademhalen. Het stuk is af.

Karin (Mentink)