Real time web analytics, Heat map tracking

 

3. Andrea - over Kerstmis, paddenstoelen en school
In het afgelopen half jaar zijn veel dingen beter geworden. Zo hebben we kennis gemaakt met de nieuwe ouders en met de nieuwe buren. Na de eerste ontmoeting zijn we begonnen met het hele huis grondig schoon te maken. Als beloning gingen we naar het Lacul Rosu (het Rode Meer). We aten daar in een restaurant en we mochten met roeibootjes het meer op! Langzaam raakten we aan elkaar gewend. Ook krijgen we steeds beter contact met de nieuwe ouders en hun kinderen naast ons. We maakten samen al kampvuren, hadden een gezellig feestje in de tuin en hebben samen gedanst. Voordat de eerste sneeuw viel, gingen we bergbeklimmen met Istvan. En op het feest van Márton won ik zelfs een fles rode bessenwijn in de loterij! We zijn ook op veel andere plaatsen op pad geweest om daar paddenstoelen te verzamelen. Ik ken intussen al ongeveer tien eetbare paddenstoelen!
We hebben de kerstkaarten voor onze Nederlandse familie geschreven, want zo willen wij hun graag bedanken dat ze zo lief voor ons waren. De sneeuw kwam dit jaar laat, maar toen die er eenmaal was, konden we eindelijk weer sleeën en schaatsen.
Er waren ook een paar extra belangrijke gebeurtenissen. Één was die van mijn zestiende verjaardag. Tante Tünde en Krisztina hadden een mooie verjaardagstaart gemaakt en ik zou een mooi horloge krijgen. Maar helaas was mijn verjaardagscadeau kwijtgeraakt en mocht ik een coole spijkerbroek uitkiezen. Ik voerde heel vaak de hond van Krisztina en daarom heeft zij de hond nu aan mij gegeven. Ik ben ook nog nooit op zoveel “Kerstzangen” geweest. Dat is een lokaal gebruik met kerst hier in de omgeving. We bezochten zeven bekende families, zongen er kerstliedjes voor hun deur en zeiden kerstversjes op. De families nodigden ons daarna uit om naar binnen te komen en trakteerden ons op wat lekkers. We waren pas om middernacht weer thuis.
Op school gebeurden leuke en minder leuke dingen... Het uitstapje naar Udvarhély - d.i. Odorheiu Secuiesc, een stadje op ca 45 km van Sovata – was erg leuk, maar minder leuk was dat ik voor Hongaars, Roemeens en Natuurkunde moest blijven zitten. Bovendien stuurde de school een bericht naar mijn ouders toe, omdat ik te veel spijbelde en dus mag ik nu mijn telefoon niet gebruiken! Ik probeer veel te lezen en de volwassenen te helpen, zodat de tijd sneller gaat. Er zijn soms wel wat kleine ruzies onderling, maar als we solidair met elkaar zijn, kan dat allemaal worden opgelost.

verhalen TB-19 04 verhalen TB-19 06 verhalen TB-19 07

 

4. Pisti - over z’n eerste eigen fiets en de klussen buiten
Één van mijn mooiste belevenissen was een fietsrit van 45 km op mijn eigen fiets. Ik spaarde al een tijdje het geld dat ik in de zomer met werken in de buurt verdien en van dat geld heb ik toen een fiets voor mezelf gekocht. Daar beloonde ik mezelf mee voor mijn verjaardag. Het is het eerste dat ik van mijn eigen zélf verdiende geld heb gekocht. Ik voelde me heel trots. In het afgelopen jaar hebben we veel dingen samen met mijn familie gedaan, zowel binnen als buiten. We begonnen met een grondige schoonmaakbeurt en hebben alle tapijten in de tuin met zeep gewassen! Het eindigde met een zeepsop-worstelpartij.
Ook hebben we als jongens geleerd om bedden op te maken en ”zakuszka” – een soort sandwichspread - te koken. Tante Tünde heeft me geleerd hoe je “sarmale” - gevulde koolrolletjes - kunt maken! Ik zou het graag onze Nederlandse gasten eens een keer willen laten proeven!
We hebben ook het afval op het ons hele terrein, de rivier en in de omgeving ervan verzameld. Van het verzamelde hout hebben we daarna een groot kampvuur gemaakt. Ik vind het heel leuk om naar het vuur te kijken en luister dan graag ondertussen naar muziek. We hebben ook met het uitdragen van de mest geholpen en met het verspreiden ervan in de kassen. Ik denk dat als we de grond goed bewerken, we weer onze eigen groenten kunnen gaan telen. Dat is een stuk gezonder en zal ook veel beter smaken. Het hek rond het terrein is bijna klaar. Andrea en ik hebben oom Istvan het meest hierbij geholpen. We werken namelijk allebei het liefst buiten, vooral met doe-het-zelf klusjes. We hebben ook geholpen met het plukken van druiven, hebben die uitgeperst en er wijn van gemaakt. Toen dat klaar was, hebben wij samen goulash gegeten, dat hoort zo.
In januari kwam er een vrachtwagen uit Nederland. We hielpen 1.800 dozen uit te laden en netjes weg te zetten. Iedereen was blij dat we weer bezoek hadden en hielp mee. Zelf Rici deed mee. We kregen ook een partij tarwe als geschenk - van de Hongaarse regering, door Tünde geregeld! -. Dat werd gemalen in de molen en de bloem werd naar de bakker gebracht - die er brood voor Tinkerbell van bakt -. Ik heb ook hierbij geholpen, met het in- en uitladen van de zakken. We konden toen ook in de bakkerij rondkijken. ik zou heel graag daar naartoe verhuizen, want er waren heel veel heerlijke gebakjes. Én na het werk kwam de beloning: we mochten met z’n allen met de chauffeurs van de vrachtwagens, Pank en Jeroen, mee naar het zwembad.
Naast de blije waren er ook droevige momenten. Toen alle andere kinderen naar Nederland mochten, kon ik helaas niet mee omdat ik geen ID-bewijs heb. Ook kon ik geen afscheid nemen van Andrea omdat ik op een kamp zat. Andrea beschouw ik als naaste familie. Ik miste haar heel erg. Het is erg moeilijk voor mij geweest dat ze weg was. Maar hopelijk zal ik snel zestien jaar zijn, zodat ik dan een eigen ID kan krijgen en dan wel naar Nederland mag gaan.
Ook was ik verdrietig omdat daarvoor ook nog eens mijn hond stierf, van de ene op de andere dag. Het was zwaar om naar hem toe te gaan en zijn ketting los te maken... Ik was een beetje emotioneel. Wij hebben hem in het donker begraven. Andrea was bij me, zij hield de zaklamp vast. Daarnaast heb ik mij ook twee keer niet echt goed gedragen op school en zelfs de ouders kregen een waarschuwing omdat ik een sigaret had gerookt. Het is voor ons tieners heel moeilijk om aan de normen en waarden van onze vrienden en tegelijkertijd aan die van de ouders te voldoen!

verhalen TB-19 12 verhalen TB-19 13 verhalen TB-19 05 verhalen TB-19 10 verhalen TB-19 09

5. Anna - de dieren en wat haar droom is
Ik kan veel aangename en onaangename dingen schrijven over de achterliggende maanden. Omdat ik erg veel van dieren houd, zou ik heel graag de hele dag bij ze willen zijn en met ze bezig willen zijn ... maar ja, ik moet natuurlijk ook naar school en thuis huiswerk maken. Er is veel nieuw leven op ons terrein gekomen. Ik ben heel blij met de kleine geitjes. Zes stuks dit jaar. Maar omdat drie kleintjes erg zwak waren, ben ik voor ze gaan zorgen. 's Nachts sliep ik naast hen in de woonkamer, zodat ik ze kon voeden. De honden hebben een eigen hok gekregen en zij hebben lange kettingen, maar de kleine geitjes zijn gelukkig wel vrij om over het terrein te lopen en te spelen. De eerste nacht was dat heel vreemd voor ze en ze hadden zich verstopt dus we hebben wel drie uur lang naar ze gezocht. We dachten werkelijk dat ze de straat op waren gelopen en dat wij ze nu kwijt waren. Maar, gelukkig, het bleek dat ze zich verstopt hadden in de garage. Elke dag lopen ze nu met mij mee tot aan de poort als ik naar school ga. Toen Cili, onze huispoes, hier arriveerde, kwamen haar kittens ook steeds met mij mee. De poezen kunnen nu nog steeds niet erg goed opschieten met Mokus – d.i. de naam van de Hongaarse langharige schapendoes van Istvan -. Ik help ook altijd mee met het rapen van de eieren in het nieuwe kippenhok. We hebben ook ganzen, eenden en veel kippen en hanen. Oom Istvan heeft één heel speciale gans. Haar naam is Lola. Ze gaat altijd naar oom Istvan toe en pikt hem net zo lang in zijn broek totdat zij door hem geaaid wordt. Het is waar dat er ook wel eens één wordt geslacht. En ook daar heb ik van geleerd. Ik kan ze al goed schoonmaken. En oom Istvan heeft mij ook een beetje geleerd om ze open te maken. Dit is belangrijk, want als ik ga trouwen, moet ik dit allemaal weten. Ik hielp ook mee bij de slacht van de varkens. Andrea en ik kneedden de worst. Het is echt de moeite waard om deze verse worst eens te proeven.
Wat niet leuk was, was dat ik pijn kreeg aan mijn been. Ik had een wond op mijn been die moest worden gehecht, maar gelukkig was het maar 3 cm. Ik ben ook bij de tandarts geweest samen met Rici en Krisztina. Het meest onaangename voorval had te maken met mijn schoolgeld. Ik had met Andrea, Dora en Pisti het geld dat ik van de school had gekregen, stiekum opgemaakt... Omdat ik het niet zoals normaal bij Tante Kata had ingeleverd, zijn ze er snel achtergekomen. We moesten de telefoon inleveren en kregen hem pas weer terug als al het schoolgeld weer bij elkaar gespaard was. Daar hadden ze uiteraard helemaal gelijk in en ik heb beloofd dat ik het nooit meer zou doen. Ik heb geleerd dat het beter is om op het rechte pad te blijven. Ik wil graag mijn Nederlandse familie, Carla, bedanken, omdat ik hele mooie nieuwe laarzen van haar mocht kopen.

David, Alex, Geza, Zsolt en Rici
Ook de kleiner kinderen David, Alex, Geza, sZolt en Rici zijn nog niet zo goed met woorden. Zij vonden het makkelijker om uitdrukking te gegeven aan hun bijzondere tijd de afgelopen maanden door een tekening te maken. Dat wat voor ons zo normaal is, is voor deze kleine kinderen indrukwekkend. Wij denken dat de plaatjes meer dan voor zich zelf spreken.