Real time web analytics, Heat map tracking

 

De familie De Wit bezoekt Sovata vaak tijdens hun vakantie met de caravan. Van vrienden en bekenden krijgen ze regelmatig de vraag of hulp voor Roemenië nog wel nodig is. Op Facebook zie je veel luxe, grote huizen en mooie auto’s. “JA, het is nog nodig!” is het duidelijke antwoord van familie De Wit. Hun verhalen laten hierover geen twijfel bestaan.

De rijkdom laat zich zien. Men bouwt huizen, liefst zoveel mogelijk in het zicht. De armoede zit achter het hek of verstopt in de heuvels. Die armoede laten ze liever niet op Facebook zien.attila 01

Dit jaar was er een festival in Sovata. Voor iedereen toegankelijk, je kon er genieten zonder een lei te besteden. Een van onze gastkinderen was er ook, met zijn vriendin. Op hun paasbest (dankzij al die Nederlandse kleding) zaten ze te genieten van een optreden. Wij weten hoe ze wonen: in een omgebouwde schuur waar het ‘s winters ijskoud is. Wassen in het beekje. Dat zie je er niet vanaf als ze daar zo zitten. Ze wonen samen in een klein kamertje en zijn ouders in het andere kamertje. Een soort van 2 onder 1 kap woning. Alleen de kap lekt.
Ze doen hun best om hun situatie te verbeteren. Binnen ziet het er gezellig en schoon uit. We zien veel dingen uit Nederland terug en onder het afdakje hangt het schilderij wat ik maakte van hun vorige huis. Hun wereld is zo anders dan de onze, maar we weten dat de interesse wederzijds is. Wij hopen hen het gevoel te geven dat ze ertoe doen. Ooit gaan ze het redden, zegt mijn gevoel. Laatst hadden ze wat dakplaten gekocht om het slechtste deel van het dak te repareren. Wij hebben hen kunnen helpen het financiële plaatje rond te maken en al korte tijd later stuurden ze foto's dat ze druk aan het werk waren de platen te leggen (leve Facebook?). Het groene huisje met het opvallende rode dak is een blikvanger geworden. Weer een stapje verder. JA, een beetje hulp was hier nodig!

Dit jaar waren we alweer voor de 11e keer gastgezin voor twee Roemeense jongetjes. Met het grootste deel van hen hebben we nog contact. Van deze 22 kinderen hebben er twee thuis een auto en nog twee hebben het redelijk goed omdat de vader per jaar drie maanden in het buitenland werkt. De andere gezinnen zijn blij als ze werk hebben en geen lekkend dak. JA, ook voor hen is hulp nodig.

En dan is er Attila. Attila is de vader van ons eerste gastkind Szilárd. In 2007 was dit een gezin dat hard op weg was naar een beter bestaan. Attila bouwde zijn eigen huis. Een 10-jarenplan, maar elke keer dat we er kwamen kregen we een rondleiding om de vorderingen te bewonderen. De bovenverdieping was het laatste project. Een man met gouden handen. Hij had een werkplaats achter zijn huis. Zijn vrouw en hij hadden beiden een baan en twee leuke kinderen. De toekomst zag er goed uit.
Ruim vier jaar geleden maakte Attila een ongelukkige val met zijn fiets. Al snel bleek dat hij een hoge dwarslaesie had. Zijn vrouw Csilla moest haar baan opgeven en verzorgt hem met veel toewijding. Maar het leven is zo moeilijk. Het huisje is te klein. Niet gebouwd voor iemand die zijn bed niet meer uit kan. Want de afgelopen vier jaar lag hij op bed. Om in zijn rolstoel te komen werd hij op een laken door twee personen uit zijn bed gejonast. Maar eenmaal in zijn rolstoel was hij na tien minuten oververmoeid. De oplossing was een kantelbare rolstoel met hoofdsteun. Die zijn kostbaar, maar met veel hulp is het gelukt. Net voor een transport kregen we het bericht dat we hem op konden halen bij de firma Meyra in Nieuwegein. Geheel belangeloos door hen beschikbaar gesteld. Een week later kreeg ik de foto van Attila in zijn nieuwe rolstoel met glimlach op zijn gezicht. JA, voor hem was hulp heel erg nodig.

Inmiddels hebben we met eigen ogen gezien hoe hun leven is veranderd door deze rolstoel. Attila kan nu met zijn vrouw de groentetuin in en maakt ook een praatje met voorbijgangers. Dat was eerst een onoverkomelijke barrière. Gelukkig kunnen we wel wat dingen doen om hun leven iets gemakkelijker te maken. Dankzij de Stichting, die altijd behulpzaam is om het vervoer te regelen, hebben we hen gelukkig kunnen maken met een elektrisch bed. Ook zijn ze erg blij met het incontinentiemateriaal en andere medische zaken die ze elk jaar weer krijgen. Dank je wel Stichting en iedereen die helpt het op zijn plek te krijgen.
We zijn blij hun zorgen een klein beetje te kunnen verlichten.

Szilárd werkt inmiddels in de supermarkt en Brigitta komt komend jaar van school. Zo jong als ze zijn dragen ze hun steentje bij, zowel in de zorg als financieel. Attila’s handen liggen nu doelloos op bed. Het huis zal niet afgebouwd worden. Het gat naar de zolder is dichtgemaakt en je komt er altijd met een brok in je keel vandaan. Ze zijn nog geen 50 jaar, het had niet zo moeten zijn.

Mooi dat de Stichting bestaat. Daardoor zijn er toch kleine lichtpuntjes voor deze familie.

Jannie en Ad de Wit, Benschop