Real time web analytics, Heat map tracking


In juli vorig jaar kwamen via de Stichting 42 Roemeense kinderen naar Nederland voor een vakantie bij gastgezinnen. Verhalen over die heerlijke vakantie staan elders in dit blad. De kinderen worden met een Nederlandse bus in Sovata opgehaald en met diezelfde bus drie weken later weer naar huis gebracht. Alie Veenstra, een van onze vrijwilligers, ging mee om de kinderen weer veilig thuis te brengen. Zij vertelt.

'Voor de kinderen uit Sovata, Chibed, Sarateni en Eremitu is de vakantie in Nederland weer voorbij. Drie weken met veel uitstapjes, lekker spelen en gewoon lekker kind kunnen zijn.
Ik mocht met de kinderen mee met de gezamenlijke uitjes naar Plaswijck en Duinrell. Bij de familiedag was ik ook van de partij, dus ik heb de kinderen al wat leren kennen. Ik vond het erg leuk om die kids zo te zien genieten! En nu mag ik mee om de kinderen terug te brengen naar huis.

De vrijdag voor vertrek ... Heb ik echt alles ingepakt? Paspoort check, geld check, drinken check, leesvoer check. Ik ben er klaar voor!

Zaterdagochtend om 6 uur gaat de wekker.
Vanuit mijn woonplaats Heemskerk rijd ik richting IJsselstein via Lopikerkapel om daar Wilma op te halen die ook meegaat als begeleider. Haar man brengt ons naar de verzamelplek. De bus staat er al, daar naast alle bagage die erin moet, het past allemaal nét. Bij het afscheid worden er door gastouders en kinderen hier en daar wat traantjes weggepinkt. We vertrekken klokslag 8.40 uur richting Roemenië, door de achterruit zien we nog de zwaaiende achterblijvers. Raar hoor, om nu ook echt in de bus te zitten die ons naar Roemenië brengt.

De eerste kinderen slapen al snel. Moe van drie weken indrukken opdoen en wetende dat ze weer naar hun ouders gaan. Er worden diverse tranen gedroogd. Kinderen die het zo leuk hebben gehad bij hun gastgezin en het jammer vinden dat deze vakantie weer voorbij is. Daarnaast is er ook een aantal kinderen die zich zo druk hebben gemaakt voor het afscheid dat ze moeten overgeven. Gelukkig doen ze het allemaal netjes in de zakjes en hoeft alleen even het gezicht en de handen weer opgefrist te worden. Fotoboeken met herinneringen die ze hebben opgedaan in Nederland worden uit de tas gehaald. Ik loop door de bus en hurk neer naast een van de jongens. Hij heeft zijn fotoboek op schoot en zit hele verhalen tegen me te vertellen in het Hongaars. Ik knik maar ja, hij is zo enthousiast in zijn verhaal. Echt leuk om te zien!

Plaspauze rond de middag ergens in Duitsland. De jongens hebben het makkelijk, zij zoeken een boom op. Met de meiden gaan we naar binnen. Gelukkig konden we zo doorlopen en hoefden we niet allemaal één voor één door zo’n betaalpoortje heen. Dat scheelt weer. Als iedereen weer in de bus zit, gaan we verder. Na een keuze tussen een paar films wordt 101 Dalmatiërs in de dvd-speler gestopt. De kinderen vinden hem prachtig.

Onderweg: regen, files en natuurlijk de gebruikelijke wegwerkzaamheden. In de middag nog een plaspauze. Even de benen strekken, wat kletsen en een spelletje. Sommigen blijven slapen. Weer in de bus de volgende film: Hercules.

Iets over middernacht zijn we bij de Hongaarse grens. Er is geen controle, maar we moeten wel een vignet kopen. Dus even met een chauffeur en Wilma de bus uit. Gelijk even de benen strekken. Lekker! Het is druk bij het loket voor de vignetten. Als we het papiertje hebben gaan we weer verder. Ik probeer wat te slapen, maar dat lukt niet echt. Er zijn een paar kinderen in de bus die maar blijven praten en praten, ondanks de waarschuwingen dat ze stil moeten zijn.
Om 5 uur Nederlandse tijd zijn we bij de Roemeense grens. Voorzichtig maak ik Wilma wakker die net eindelijk in slaap was gevallen. De douanebeambte komt de bus binnen. De volwassenen moeten de paspoorten laten zien. Aan de Roemeense begeleidsters, die uiteraard ook in de bus zitten, wordt nog even gevraagd waar de kinderen vandaan komen en wat ze gedaan hebben. De paspoorten van de kinderen hoeven ze gelukkig niet te zien. Scheelt weer tijd. Hier kopen we ook weer een vignet zodat we Roemenië in kunnen. We houden gelijk even wat langer pauze, zodat de chauffeurs ook aan hun rijtijdenwet voldoen. Broodtrommeltjes worden gepakt en wat te drinken. Met z’n allen zitten we op het stoepje voor het grenskantoor. Het is nog wel erg vroeg. Sommige kinderen zitten er half slapend bij, veel gegeten wordt er niet.

Mac Donalds traditie
En daar gaan we weer. Op naar de McDonalds in Cluj. Het is bijna traditie om daar te ontbijten. Om 10.00 uur zijn we er en kunnen we lekker buiten zitten. De temperatuur is heerlijk. Binnen bestellen we een Happy Meal voor alle kinderen, voor ons zelf en de chauffeurs. Je mag kiezen wat je er bij wilt drinken. De directrice in hoogsteigen persoon komt de bestellingen opnemen en zorgt ervoor dat alles heel snel op de tafels komt te staan. Wat een goede service! We genieten allemaal van het eten en na nog even “allemaal naar de wc” gaan we weer op pad. Nog een paar uurtjes rijden…

Weer in de bus en weer onderweg, zingen we voor Szilvia. Zij is jarig vandaag. Ze krijgt wat slingers om en gaat trakteren. Haar gastgezin heeft een bak met traktaties meegegeven voor iedereen.

Hoe dichter we bij Sovata komen, hoe luidruchtiger de kinderen worden. Chibed komt in zicht… de kinderen beginnen te schreeuwen. Dan Sarateni, nog meer geschreeuw en dan Sovata. De kinderen hebben het niet meer. Sommigen zitten gewoon keihard te huilen en een paar De moeten weer vanwege de spanning overgeven (gelukkig weer allemaal netjes in het zakje).

 

De ouders staan te wachten
De ouders (gelukkig allemaal!) staan bij de sporthal al op de bus te wachten. Het is warm (heet) in Roemenië en ze staan allemaal onder het afdakje naar de bus te zwaaien. Als we uitstappen worden we door diverse mensen begroet en de ouders zoeken gelijk hun kind op. Een aantal ouders komt naar ons toe om ons te bedanken voor het weer veilig thuisbrengen en voor de mogelijkheid die de kinderen hebben gehad om zo ver weg een mooie vakantie van drie weken te kunnen vieren. Van een van de moeders krijgen we zelfs allemaal een rode roos. Van een ander een bosje gele veldbloemen. Heel leuk en lief allemaal.

Nadat alle kinderen hun hebben en houwen uit de bus hebben gehaald en ze langzaam met de ouders vertrekken naar hun huis, kunnen wij de spullen die weer mee terug moeten naar Nederland in de bus doen. Dit hoeft dan niet dinsdagochtend allemaal nog gedaan te worden als we weer teruggaan naar Nederland.
Met een auto die keurig volgens afspraak op ons stond te wachten (dank Salt Lake Travel), rijden Wilma en ik naar Tinkerbell waar we zullen overnachten. Onderweg moeten we even bij Maria stoppen om de sleutel van Tinkerbell op te halen. Het is zulk mooi weer dat de moeders met de kinderen aan het zwemmen zijn. Gelijk hebben ze. Maria nodigt ons uit om even wat te drinken in de tuin. Heerlijk. Het voelt gelijk alweer alsof je al heel lang in Sovata bent, terwijl je nog maar een uurtje geleden gearriveerd bent. Het is zo vertrouwd hier. Als we in Tinkerbell zijn, gaan we ons opfrissen en even een tukkie doen. Even lekker bijkomen van zo’n lange vermoeiende reis.

We blijven twee dagen in Sovata. We hebben dus even de tijd voor wat bezoekjes en wat klusje. Dinsdagochtend rond kwart over negen vertrekken we weer richting Nederland, waar we woensdag op donderdagnacht om kwart over drie weer veilig in IJsselstein arriveren.

Chauffeurs en Wilma bedankt voor deze veilige enngezellige reis.

 

Alie Veenstra, Heemskerk