Real time web analytics, Heat map tracking

Naamloos-2

Voor de achtste keer mocht ik mee als zogenaamde “loper” met het hulpgoederentransport. Voor diegenen die dat (nog) niet weten: de lopersgroep, die bestaat uit zeven vrijwilligers van de Stichting, gaat vooruitlopend op het hulpgoederentransport naar Sovata om alle gezinnen te bezoeken, die hulp vanuit Nederland krijgen in de vorm van dozen en/of voedselbonnen. In anderhalve week brengen wij alle 1050 gezinnen een persoonlijk bezoekje om de volgende redenen:


- om te kijken of de persoon die hulp krijgt ook echt die persoon is die genoteerd staat (ofwel controle op persoonsgegevens via het paspoort).
- controle of betreffend gezin/persoon (nog) daadwerkelijk hulp nodig heeft. Mocht hier enige twijfel over bestaan, dan vragen wij verder. Indien nodig koppelen wij onze bevindingen na terugkomst terug naar het Nederlandse gezin.
- Soms zijn er vragen vanuit Nederland. Wat is de samenstelling van het gezin? Wat zijn hun maten? Vragen of kwesties die spelen in het gezin… Wij proberen ter plekke antwoorden te krijgen of maken foto’s. Die worden ook na terugkomst in Nederland teruggekoppeld naar het Nederlandse gezin.
- Als alles klopt, dan overhandigen wij de felbegeerde envelop waarin de uitnodiging zit om de doos/dozen op te halen. Als mensen ‘alleen’ voedselbonnen ontvangen, dan overhandigen wij die ter plekke.
- In sommige gevallen is het Nederlandse gezin gestopt en komen wij dus met een “slecht-nieuws-bericht”. Als betreffend gezin nog hulp nodig heeft, vullen wij een nieuw inschrijfformulier in, maken foto’s, en noteren maten en andere bijzonderheden. Dat aanvraagformulier gaat mee naar Nederland, om voor het volgende jaar wellicht een nieuw pakketgezin te vinden.
Naamloos-1

Gigantische klus
1050 gezinnen binnen anderhalve week bezoeken, met z’n zevenen, is een gigantische klus. Kost het ene bezoekje maar een minuutje, bij een ander ben je zomaar een half uurtje bezig. Het is ontzettend dankbaar werk. Je neemt in feite een heel klein kijkje in het dagelijkse leven van de mensen daar. Als je als toerist door Sovata loopt, dan zie je hoge hekken en dichte deuren. Die gaan allemaal voor ons open. Je ziet, ruikt, proeft en hoort hoe de mensen leven. Je bent overal welkom en je mag vragen wat je maar wilt. De mensen zijn hartelijk en open. Logisch natuurlijk, want je komt wat brengen. Ik denk dat de belastinginner minder hartelijk wordt ontvangen. Hoe dan ook, ik vind het een voorrecht om dit werk te mogen doen. We klaren deze klus met z’n zevenen. Na anderhalve week worden het er trouwens veel meer, want dan komen er nog veel meer vrijwilligers naar Roemenië: De vrachtwagenchauffeurs (met drie grote trucks boordevol hulpgoederen), Karin en Edwin met Petra en Hans (met onder andere de administratie voor de uitgifte van de dozen), de afdeling Waddinxveen (die ook een eigen kledingbeurs organiseert in een arm plaatsje in de buurt) en nog meer vrijwilligers die ik niet allemaal bij naam kan noemen, omdat ik dan iemand vergeet natuurlijk, maar die allemaal hun steentje willen bijdragen of eens willen zien hoe het er allemaal aan toegaat. Aan het einde van de tweede week wordt Sovata overspoeld door Nederlanders lijkt het wel.

We versterken elkaar
Even terug naar de lopersgroep. Een bijzondere groep vind ik zelf, omdat we stuk voor stuk ontzettend verschillend van elkaar zijn, maar we vullen elkaar bijzonder goed aan. Ieder heeft zijn/haar eigen functie in de groep. We versterken elkaar en dat alles samen maakt het mogelijk dat we samen tweeënhalve week in één huis zonder één enkel verkeerd woord kunnen verblijven. Sterker nog, we hebben ontzettend veel plezier met elkaar. En lol moet je ook wel hebben, als tegenhanger van de vele trieste gevallen die je tegenkomt en nare situaties waar je niets aan kunt veranderen.Naamloos-3

Hulp nog altijd hard nodig
Op de site van onze Stichting is er dagelijks verslag gedaan van onze belevenissen. Ook op onze persoonlijke facebookpagina’s. Ikzelf heb daarmee als doel gesteld duidelijk te maken dat hulp in Roemenië nog altijd hard nodig is. De mensen zijn dankbaar voor de hulp die wij met z'n allen bieden. Het gaat er vaak niet eens om wat er in de doos zit die zij ontvangen... het feit dat er iemand is, uit een heel ver land zelfs, die zich om hen bekommert... het idee dat er iemand om hen geeft, dat geeft ze de moed om door te gaan. Dit kreeg ik een paar jaar geleden letterlijk te horen. Ik vind dat nogal wat deze uitspraak. Voor mij reden genoeg om volgend jaar weer wat dozen te vullen en om D.V. volgend jaar weer naar Sovata toe te gaan. Dan wel graag zonder krukken, want dat was dit jaar als loper zijnde natuurlijk niet zo handig. Ik ben m’n collega-lopers dankbaar, want die hebben me af en toe zelfs letterlijk gesteund. Jaap, Alie, Wilma, Caroline, Sjef en Keesjan… dank jullie wel. Volgend jaar loop ik weer als een kievit!

Nienke van Toor,
Lid lopersgroep