Real time web analytics, Heat map tracking

Vóórdat het transport in november naar Sovata vertrekt, gaat er eerst een groep ‘lopers’ naartoe. We noemen ze zo omdat ze heel wat kilometers te voet afleggen, maar in feite doen ze daar nog veel meer. Zij zijn de ogen en oren van iedereen die pakketten naar Roemenië stuurt. Ze nodigen uit, checken, administreren, signaleren, rapporteren, geven aandacht, maken praatjes, bieden hulp en soms ook troost. Kortom, ze zijn onmisbaar voor het vlekkeloos verloop van het pakkettentransport. Het is al jaren een hechte club mensen, met een enkele keer een ‘wisseling van de wacht’. Vorig jaar ging Caroline voor het eerst mee.


carolien 1Vijf jaar geleden heb ik de Stichting leren kennen. De eerste kennismaking was een bericht op Facebook waarin om gastouders werd gevraagd. We vroegen wat informatie op, kregen nog meer informatie tijdens een bezoek van Karin en Petra, en zo besloten we gastgezin te worden. Dat werd een zomer om nooit te vergeten, en daarom besloten we datzelfde jaar om pakketten te sturen naar de kinderen die bij ons gelogeerd hadden.

Geen vakantie vieren maar hard werken
Een jaar later hielp ik mee met de maandelijkse kledinginzameling en werd ik gevraagd om mee te helpen bij de jaarlijkse fancy fair in maart en de kerstmarkt in december. Zo werd de Stichting een vanzelfsprekend onderdeel van ons leven. En toen kwam opeens de vraag van Alie: “Zou je mee willen met de lopersgroep in het najaar?” Wat een eer om hiervoor gevraagd te worden! Toch moest ik daar eens goed over nadenken, want ook al leek het mij ontzettend mooi en dankbaar werk om te doen, tweeëneenhalve week van huis is niet niks. Het wordt ook geen vakantie vieren, maar hard werken, want alle mensen die een pakket gaan ontvangen, worden persoonlijk thuis bezocht, krijgen een uitnodiging overhandigd en hun leefsituatie wordt ingeschat. Ik had de lopersgroep al wel een paar keer via Facebook met veel bewondering gevolgd en daardoor wist ik aardig wat mij te wachten stond. Ook was ik al eerder in Roemenië geweest, eerst met de jubileumreis in 2015 met mijn man Alex en zoon Jasper en in 2017 met mijn dochter Tessa. Na alles thuis te hebben besproken en vrij genomen te hebben op mijn werk, heb ik ja gezegd tegen Alie.

Grondige voorbereiding
Na een grondige voorbereiding, waaronder een vergadering waarin alle zaken die tijdens ons verblijf in Roemenië moeten gebeuren zijn besproken, met speciaal voor mij een onderdeel ‘schoen- en kledingadvies’, is het dan zover: we zijn in Roemenië. De eerste dag wordt nog rustig aangedaan en wordt er alleen vanwege het mooie weer met elkaar gewandeld. Maar vanaf maandag gaat het echte werk beginnen. Ik merk al gauw dat ik in een gezellige groep ben terechtgekomen. Dat is mooi, want ik moet het tweeëneenhalve week met ze uithouden!

carolien 2En dan is het maandag. Eerst moet er nog wat administratie gedaan worden en dan gaat iedereen met een tolk (ons Hongaars is nèt niet voldoende) op pad om uitnodigingen uit te delen. Het valt mij op dat (met uitzondering van de flats) èlk huis rondom een hek heeft en dat er achter èlk hek een blaffende of grommende hond zit. En overal ruik je de houtkachel.
Er volgen heel veel bezoekjes. Soms is het alleen vragen om het ‘bulletin’ (paspoort) en wordt meteen de uitnodiging afgegeven. Een andere keer móet je even iets drinken - en dat kan zomaar palinka (vruchtenbrandewijn uit de streek) zijn op de vroege morgen - of iets eten: vaak een lekker gevuld pannenkoekje. Er zijn mensen die in kleine huisjes wonen, die arm zijn maar zich wel redden. Maar er zijn ook mensen die in huisjes wonen die eigenlijk geen huisjes genoemd kunnen worden, maar eerder een schuurtje zijn, en dan nog wel in zeer vervallen staat. Als je dat ziet en bedenkt dat de Roemeense winters heel koud kunnen zijn, is het gewoon niet voor te stellen dat men de winter overleeft. Verdrietig om te zien en het geeft me een machteloos gevoel. Ik besef dat we eigenlijk maar een klein beetje kunnen doen, maar toch is het kleine beetje dàt wij doen heel belangrijk. De mensen kijken hier naar uit, zijn dan ook heel dankbaar voor alles. Dit kleine beetje doet zoveel voor deze mensen. Ook besef ik weer eens extra dat wij het helemaal niet slecht hebben in Nederland.

Uitnodigingen wegbrengen
carolien 3In een paar zigeunerbuurten worden ook uitnodigingen gebracht. Vanwege de uitbraak van Hepatitis A werden de mensen dit jaar niet in hun huisjes bezocht maar opgeroepen om naar ons toe te komen op een open plek. Wat zagen deze mensen er armoedig en onverzorgd uit, maar wat waren ze blij met onze uitnodiging. Ze gingen graag op de foto, het liefst met ons erbij.
Zo zijn we bijna twee weken druk en brengen we de uitnodigingen rond. En als degene die op de uitnodiging staat niet thuis is, gaan we nog eens langs. En nog eens, net zo lang tot men wel thuis is. Soms is een adres moeilijk te vinden en kost dat tijd. Er komen nieuwe gezinnen bij en daarvan moeten foto’s worden gemaakt voor het Nederlandse gezin. En enkele gezinnen krijgen een slechtnieuwsbericht; het Nederlandse gezin is gestopt met het sturen van een pakket. Als zo’n gezin nog wel ondersteuning nodig heeft, wordt er een formulier ingevuld en hopen we snel weer een Nederlands gezin te vinden om hen pakketten te sturen.
Dan is het zover dat de pakketten uitgedeeld gaan worden. Een week daarvoor zijn door de Nederlandse gezinnen alle pakketten ingeleverd en op woensdag arriveerden drie vrachtwagens met pakketten en een heleboel andere spullen. De eerste uitdeeldag is op vrijdag in Chibed, de tweede dag is zaterdag in Sovata. Daar worden de meeste pakketten uitgedeeld. Een hele groep vrijwilligers, ook lokale mensen, hielp mee om de Roemeense gezinnen het juiste pakket of pakketten mee te geven. De derde uitdeeldag is op maandagmiddag in Eremitu. Soms worden er naast pakketten voor een gezin ook een fiets, naaimachine of iets anders mee gestuurd. Een hele organisatie, maar alles verliep naar wens en we zagen heel veel blije gezichten! Mooi om op deze manier iets te kunnen betekenen voor deze mensen.
Ook de vakantiekinderen, die ik in deze weken nog niet had teruggezien, zag ik weer op de uitdeeldagen, een leuk weerzien!
Na tweeëneenhalve week Roemenië landden we weer in Eindhoven. Mijn geestelijke landing duurde nog wat langer. Mijn hoofd bleef nog lang in Roemenië, beetje bij beetje keerde ik weer terug in Nederland.
Tijdens mijn verblijf in Roemenie heb ik een verslag gemaakt. Wilt u dat lezen, dan kan dat via deze link: https://carohelptinroemenie.waarbenjij.nu/profiel.

Caroline de Kruijf, Zegveld