Real time web analytics, Heat map tracking
1994transport  1
Het uitdelen van de pakketten in Roemenië, 1994, bij het jaarlijkse goederentransport. Foto: Stichting Roemeense Kinderhulp

Tekst : Keesjan Steverink

“Leveren van hengels, in plaats van brengen van vissen”

De Stichting Roemeense Kinderhulp biedt al voor de twintigste keer kansarme kinderen uit Roemenië een kindervakantie in IJsselstein. Een interview met de initiatiefnemers, Karin en Edwin Mentink, over de stichting, de activiteiten en de verschillen in Roemenië tussen 1990 en 2009. Deze week: De andere activiteiten van de Stichting en een blik naar de toekomst.

De Stichting organiseert naast de jaarlijkse kindervakantie ook een goederentransport, er kwam een kinderfamilietehuis, een toeristenkantoor en jullie steunden tal van lokale projecten.
“Door alle activiteiten en acties die de Stichting heeft uitgevoerd in Sovata mag je zeker stellen dat er een verschil is ontstaan. Door de vele kleine en grotere bouwactiviteiten hebben veel scholen en de kinderartsen praktijk hun accommodatie beduidend zien verbeteren. Er is werkgelegenheid gecreëerd door het toeristenkantoor en het familiekindertehuis en het begrip vrijwilligerswerk heeft door onze zusterstichting Pro Sovata ook in Sovata inhoud gekregen. Daarnaast worden ruim 1300 families in de moeilijke wintermaanden gesteund door pakketten en voedselbonnen van Nederlandse families en ontvangen 81 families zelfs maandelijks een ondersteuning.”

Zijn dit geen druppels op een gloeiende plaat?
“Als je dit van een negatief perspectief wilt zien wel. Wij zien het toch meer vanuit de kant dat elke zee is opgebouwd uit veel druppels bij elkaar. Ook de bewoners van Sovata ervaren deze hulp als bijzonder belangrijk. Zonder hierover te willen opscheppen - want dat is wel het laatste wat we willen doen - is het een dankbaar teken dat wij als een van de zeven ereburgers van Sovata, zijn opgenomen in de historieboeken. Wij vinden dat een hele eer en dat mag wat ons betreft ook voor zichzelf spreken als het gaat over hoe de burgers van Sovata deze ondersteuning ervaren.”

Roemenië zit nu bij de EU. Is steun nog wel nodig?
“Uiteraard gaat Roemenië vooruit. Vooral de subsidies vanuit de Europese Gemeenschap zetten echt zoden aan de dijk. Veel buitenlandse bedrijven investeren in de economie van Roemenië en dit werpt zeker op de lange duur zijn vruchten af. Op het eerste gezicht hoef je tegenwoordig de armoede niet direct meer te zien. Vooral in Sovata wordt er veel gedaan om het de toeristen gemakkelijk en gezellig te maken.”

Is er dan nog wel armoede?
“Dat je het niet meer (wilt) zien, betekent niet dat het er niet meer is. In Roemenië is er slechts een heel klein deel van de bevolking die hiervan profiteert. Het merendeel moet rond komen met een zeer beperkt salaris, als ze al werk hebben. Daarnaast leven ook nog grote groepen mensen echt aan de rand van de samenleving. Deze mensen kunnen zonder hulp nooit uit hun benarde situatie komen. Hier probeert de Stichting zich ook voor in te zetten. De kinderen die nu in Tinkerbell, ons familiekindertehuis in Sovata, zijn opgenomen, komen vooral vanuit deze groep mensen. Als deze kinderen later zelfstandig zijn, hebben we toch weer een aantal kinderen een nieuwe kans gegeven.”

Een aantal maar? 
“Dat is in aantallen misschien beperkt, maar wij denken dat het beter is om een paar kinderen een toekomst te geven dan niets doen. Wij zijn ervan overtuigd dat die kinderen later deze gedachte verder zullen uitdragen, zodat het niet alleen bij die kinderen blijft. Stiekem hopen we dat het contact met de natuurlijke ouders ervoor zal zorgen dat ze ook hun biologische broertjes en zusjes gaan helpen. Dat zou als een olievlek kunnen gaan werken.”

Als je terug kijkt, waar zijn jullie dan het meeste trots op?
“Dat is een hele moeilijke vraag om te beantwoorden, want elk project en elke actie die goed verloopt, is toch weer een soort mijlpaal waar je met elkaar trots op kunt zijn. Tinkerbell is een dergelijk project waar we met veel plezier aan werken en waar we als Stichting heel trots op kunnen zijn.”

Je moet toch iets kiezen.
“Dan houden we het dicht bij huis en kijken we naar de groep vrijwilligers die achter de Stichting staat. Het feit dat zij nog steeds gemotiveerd de activiteiten doen, met het gezamenlijke doel de Roemeense kinderen een betere toekomst te geven, is toch iets om stil van te worden. De saamhorigheid die binnen de vrijwilligers leeft is na 20 jaar nog steeds hartverwarmend!”

Bestaat de kindervakantie over tien jaar nog?
“Wij hopen dat de noodzaak voor een kindervakantie dan minder zal zijn geworden. We denken wel dat de veranderingen voor de meeste gezinnen nog vele jaren op zich zal laten wachten. In Roemenië is nog zoveel te doen. Wellicht moet er nog een hele generatie overheen gaan, voordat ook de armste Roemeense families op een behoorlijk niveau zullen verkeren.”

Zal het dan een uitwisselingsproject kunnen worden? 
“Het idee van een uitwisselingsprogramma zou wat ons betreft hierop niet hoeven te wachten. Net zoals de Roemeense kinderen de ogen hebben uitgekeken toen zij voor het eerst hier in Nederland kwamen, zo denken wij dat onze kinderen dat zouden doen als ze in Roemenië zouden logeren. Wellicht dat zij dan onze welvaart in een beter perspectief kunnen plaatsen en weten te waarderen wat zij hebben. Voor ons is alles in Nederland vanzelfsprekend, maar net buiten Sovata heeft menig huis nog geen stromend water of een behoorlijk toilet. Ook de hartelijkheid en de bereidheid om je gasten alles te geven ook al bezit je zelf niets, is een eigenschap van de Roemeense bevolking waar we als Nederlanders nog wel wat van zouden kunnen leren.”

Welke wensen hebben jullie voor de toekomst voor de stichting en Sovata?
“Onze grootse wens is het zelfstandig kunnen laten voortbestaan van de organisatie in Roemenië. Op dit moment zijn ze volledig afhankelijk van de Nederlandse giften en sponsoring. De bereidheid om Roemenië te blijven steunen geeft ons wel eens te denken, als we kijken naar de onrustige tijd waarin wij ons nu bevinden en naar de toekomst toe. Elke maand moeten we toch weer de nodige kosten kunnen betalen om voornamelijk de kinderen in het familiekindertehuis te eten te kunnen geven. Helaas hebben we nog niet voldoende vaste sponsors en donateurs om deze kosten gegarandeerd elke maand te kunnen betalen en is een aanvulling van de niet vaste inkomsten noodzakelijk.”

Hoe kan je dan voor een andere inkomstenbron zorgen? 
“Graag willen we de stichting in Sovata helpen om eigen commerciële activiteiten op te zetten die in de nabije toekomst geld vanuit Roemenië gaat opleveren. Om dat mogelijk te maken hebben we bij de start van Tinkerbell direct veel grond om het huis heen gekocht. Hier willen we graag een restaurantje en een speeltuin op gaan realiseren. Dit geeft niet alleen meer zekerheid naar de toekomst toe, maar het is ook de manier om de stichting in Roemenië zelfstandig te maken. Het project zal ook meer werkgelegenheid brengen en een aantal stageplaatsen gaan bieden voor de opleiding van kinderen. We willen ons dus steeds meer gaan richten op het leveren van de hengels in plaats van het brengen van vissen. Hoe mooi zou het moment niet zijn wanneer we met elkaar kunnen zeggen dat we een situatie hebben bereikt dat de mensen in Sovata zichzelf kunnen helpen en daarbij niet langer afhankelijk zijn van de mensen in Nederland.

Wil je verder nog iets toevoegen?
“We willen graag van de gelegenheid gebruik maken om alle vrijwilligers, donateurs en sponsors te bedanken voor het vertrouwen dat we in de afgelopen twintig jaar van hen hebben gehad. Zonder hen zouden wij de hulp niet kunnen realiseren. Voor iedereen die ons nog niet steunt, zouden wij willen vragen om eens op onze website www.roemeensekinderhulp.nl te gaan kijken of vraag bij ons een nieuwsbrief aan. Wij hopen dat die informatie aanleiding geeft om ook te besluiten een steentje bij te dragen aan de steun van de Roemeense kinderen.”

De IJsselstreek